این ماییم که غائبیم - قسمت اول
السلام علیک یا بقیة الله فی ارضه یا أباصالح المهدی ادرکنی
جريان مهدويت، نظير پنج جريان ديگري است كه قرآن كريم مطرح كرده و از حكم عام آن پنج جريان جدا نيست. اين جريان خمسه عبارت از ربوبيت، نبوت، امامت، روحانيت و ايمان است.
قرآن كريم ذكر ميكند كه وقتي هر كدام از اين پنج جريان در جامعه مطرح شده است، عدهاي در برابر اينها موضع گرفته، انكار و نفي كردهاند، اول اعراض و بعد اعتراض كردهاند و سپس به معارضه برخاستهاند. ولي صاحب آن سمت، تلاش و پيگيري داشت و اين را در جامعه تثبيت كرد. نكول اينها به قبول و انكارشان به اقرار تبديل شد، گفتند چنين چيزي حق است لكن مصداقش ماييم، نه آنكه شما ميگوييد!
در تمام پنج جريان، اين بحث مطرح بود.
جريان اول ربوبيت بود كه انبيا علیهم السلام مسئله ربوبيت خداي سبحان را مطرح كردند كه جامعه بشري نيازمند پرورنده، سيد، مالك، مولا و رب است. اينها در برابر تفكر ربوبيت ايستادند و گفتند: «ما ربّ العالمين؟» 1 ، اين ربالعالمين كه شما (موسي و هارون) ما را به آن دعوت ميكنيد، كيست؟ تعبير به «ما» كردند، نگفتند «من ربّ العالمين» ، گفتند: «ما ربّ العالمين؟» وقتي موسي كليم علیه السلام با برهان ثابت كرد «ربنّا الذي أعطي كلّ شيء خلقه ثمّ هدي» 2 آن برهان را با معجزه تثبيت كرد، دستگاه فراعنه مصر، ربوبيت را پذيرفتند و قبول كردند كه جامعه بشري محتاج ربّ است ولي گفتند آن ربّ ماييم! «أنا ربّكم الاعلي» 3 «ما علمت لكم من إله غيري» 4 ، يعني اول اعراض و اعتراض و معارضه بود، بعد كه اين تفكر جا افتاد جعل بدل شد و ربّ نما را به جاي ربّ گذاشتند.
(برگرفته از متن سخنان حضرت آيتالله جوادي آملي در ديدار با اعضاي ستاد برگزاري گفتمان مهدويت)